Pewnego pięknego dnia, dokładniej 12 marca, łaziłam sobie po fandemonium. W wyjaśnieniu podany był link do piosenki. Utwór nagrał niejaki Noriaki Sugiyama, znany też jako Nontan. Nieświadoma niczego, kliknęłam w link. No i usłyszałam głos.
Jak człowiek słyszy głosy, jest źle. Gorzej jest, gdy te głosy mówią ci o innym i każą ci go słuchać. I tak oto Adawinry zakochała się w panu Sugiyamie.
Ma coś w sobie. Ale jest strasznie niefotogeniczny i trudno uchwycić jego urodę.
Fakt faktem, moja fascynacja Noriakim jest dziwna i niepojęta. Mam nadzieję, że mi przejdzie.
