Sny

Noc z czwartku na piątek

Śniło mi się, że oglądałam jakiś program. Prowadzili go Shou, Shini i Akiya. Shou i Shini gadali, a Akiya się nudził. W sumie norma.

Śmieszne w tym śnie było to, że występowali w nim wszyscy, którzy kiedykolwiek byli w PSC - Kagrra,, Alice Nine, Kra, Gazette, Miyavi, SuG, Screw, ale także D=OUT, ViViD i Born. Zobaczyć Maiego i Taizo w jednym miejscu - wtf? na twarzy murowane. Albo Mitsuru i Shinpeia...

Noc z piątku na sobotę

Tym razem śniła mi się jakaś bitwa zespołów. Pamiętam tylko, że całość prowadził Mały, a Gazette przegrało. Reszta gdzieś tam się przewijała.

Noc z soboty na niedzielę

Ten sen przebił na głowę wszystkie poprzednie. Śniło mi się, że oglądałam jakieś filmy typu "Battle Royale" czy inne "Igrzyska Śmierci". Ludzie biegali, zabijali się, ćwiartowali, cięli i przekłuwali. Ogólnie mój mózg chyba miał zapotrzebowanie na krew, bo była wszędzie.

A pomiędzy oglądaniem tych filmów przeszłam się do starej sypialni Babci. Babcia miała kiedyś takie wielkie łóżko, na którym spokojnie mogły przespać się trzy osoby. Zajrzałam do pomieszczenia i kogo zobaczyłam? Tia, właśnie. Izumiego, Akiyę i Isshiego śpiących obok siebie. Dlaczego oni? Poza tym, było to oczywiście dla mnie kompletnie normalne. Akiya stwierdził chyba, że łóżko jest jednak dwuosobowe i w pięknym stylu zrzucił Isshiego na podłogę, nawet się przy tym nie budząc. I tu zaczyna się najlepsze.

Isshi wstał, ominął mnie tak, jakbym wcale tam nie stała i poszedł do kuchni... A przynajmniej powinien znaleźć się w kuchni po otwarciu tamtych drzwi. Oczywiście polazłam za nim i zobaczyłam dwuosobowe łóżko, w którym w najlepsze spali sobie Nao i Shin. W taki sposób dowiedziałam się, gdzie jest reszta Kagrry,. Zaczęłam się zastanawiać, jak Isshi chce się tam zmieścić, ale on mi to łopatologicznie wytłumaczył, biorąc Shina na ręce i przenosząc go do sypialni. Położył go obok Izumiego i wrócił do tamtego pokoju. Po czym zasnął obok Nao.

Co zrobiłam ja? Poszłam dalej oglądać te chore filmy. Przecież to, co widziałam, było absolutnie normalne, prawda?

Alice Nine jest genialne, a Sadie zmierza w złym kierunku, czyli recenzja teledysków

Wolę być Number Six, niż Undead i wciąż to sobie uświadamiam.

Żeby było po równo, wezmę po dwa PV każdego zespołu.

Na pierwszy ogień pójdzie "Daybreak".

Słysząc po raz pierwszy tę piosenkę, miałam skojarzenie z takim amerykańskim serialem, w sumie nie wiem, z jakiego powodu. Jednak później przekonałam się, że to takie typowe Alisu, bez żadnych debilnych, orkiestrowych wstawek, jak przy "Gemini". Teledysk mimo braku jakiejkolwiek historii, ogląda się ciekawie, a oni wyglądają genialnie, więc nic nie można mu zarzucić.

Później nadeszło "Shadowplay".

Jak usłyszałam początek tej piosenki, to mnie zmroziło. Odbiło mi się "Gemini", palce zmarzły momentalnie i miałam ochotę krzyczeć, bo byłam pewna, że cała piosenka pozostanie w takim nudnym, wolnym tempie, ni to ballada, ni to coś szybszego. Jednakże...

Huknęło. Może nie jakoś mocno, ale na tyle, by obudzić mnie ze stanu na pograniczu choroby sierocej, w którą nie wpadłam jedynie przez Sagę i Shou siedzących plecami do siebie (nie wiem, czemu, ale taki motyw rusza mnie bardziej od całowania się na scenie). Przez następne minuty wlepiałam się w Sagę grającego na fortepianie, Shou wykonującego trochę znajome mi ruchy, wciąż blondwłosego Hiroto, który niedługo skończy jak Kyo i będzie musiał ściąć włosy na zero, super ekstra przystojnego Torę i Nao, na widok którego zapierało mi dech w piersiach i nie wiedziałam zbytnio, jak się nazywam. Poza tym, kontrast między ciemnym tłem teledysku, a kwiatami pojawiającymi się za Alisiakami był, krótko mówiąc, genialny.

Jednakże, później obejrzałam dwa PV Sadie - do "Setsugekki" i do "Madary".

"Setsugekka" jest piosenką, która nagle zwalnia. To tak, jakby biec coraz szybciej i szybciej, a potem gwałtownie się zatrzymać. Można się wtedy przewrócić, siła pędu po prostu zwala nas z nóg. I tak właśnie robi "Setsugekka". Zwala z nóg, a ja, siedząc na podłodze, walę się ręką w twarz. Ale to jeszcze da się wytrzymać. Za to Kei w krótkich włosach jest kompletnie nieatrakcyjnym widokiem i najlepiej niech założy sobie worek na głowę, bo innego sposobu nie widzę.

A "Madara"? "Madara" to najgorsza piosenka, jaką kiedykolwiek nagrało Sadie. PV zaś mogę określić jako podrzędny horror autorstwa Sadie en grey, bo takie schizy to są tylko w teledyskach Dira. Jedynymi plusami są Tsurugi i Kei, który wtedy jeszcze miał długie włosy i wyglądał tak, że zwalało z nóg w tym dobrym sensie.

I dzięki temu po raz kolejny uświadomiłam sobie, dlaczego Alisu jest na trzecim miejscu w moim rankingu, a Sadie na ósmym. Bardzo dobrze to sobie uświadomiłam.